Bij de federale regeringsonderhandelingen blijkt een voorstel op tafel te liggen om de leeflonen gedurende 5 jaar niet te indexeren. Omdat we in De Sluis-Onze Thuis weten hoe nefast dit is voor mensen in kwetsbare situaties, onderschrijven we onderstaand opiniestuk.
Federale onderhandelaars: verneder mensen in armoede niet!
Het leefloon zou in de toekomst deels uitbetaald worden in de vorm van voedselbonnen. Het gerucht verspreidde zich al een tijdje en riep verontwaardiging op bij mensen in armoedesituaties en bij organisaties en mensen die vertrouwd zijn met hun leefomstandigheden. Waarom zou de politiek moeten beslissen wat mensen in armoede met hun beperkte financiële mogelijkheden wél en niet mogen doen? Waar dient die betuttelende houding voor? Mensen in armoede worden afgeschilderd als dom, als onverantwoord, als onbetrouwbaar. Is de politiek misschien ook van plan om te beslissen dat mensen met een overdreven hoog vermogen dat deels moeten besteden aan maatschappelijk verantwoorde uitgaven en niet aan tweede verblijven en luxegoederen?
Wanneer recent de ‘supernota’ lekte, blijkt een nog nefaster voorstel op tafel te liggen: vijf jaar geen indexering van het leefloon. Nu al moeten gezinnen woekeren met hun middelen om de evidente kosten van het leven te dragen. Nu al moeten ze soms onverantwoorde keuzes maken en een factuur onbetaald laten liggen, een doktersbezoek uitstellen, kiezen voor minder gezonde voeding, de schoolkeuze voor hun kinderen laten bepalen door de kosten van een opleiding, … Ook nu al maakt een leefloon het niet mogelijk om menswaardig te leven, hoogstens om te overleven.
Gaan diezelfde onderhandelaars misschien ook bepalen dat de huurprijzen gedurende vijf jaar niet worden geïndexeerd? Dat de wachtlijst voor sociale woningen snel wordt afgebouwd? Dat onderwijs, gezondheidszorg, mobiliteit, niet duurder wordt?
Het lijkt er ernstig op dat onze beleidsmakers gewoon niet het minste voeling hebben met de reële leefomstandigheden van de groeiende groep mensen in kwetsbare posities. Ze lijken er van uit te gaan dat die mensen zelf schuld hebben aan hun situatie, dat ze profiteren van het systeem. Ze menen te denken dat ze mensen kunnen ‘activeren’ door ze klem te zetten in onhoudbare omstandigheden. Dat het vooral onze samenleving is die mensen onvoldoende kansen biedt om er actief aan deel te nemen, daarvan blijken sommige onderhandelende partijen zich niet bewust. Dat er misschien meer mensen met een overdreven hoog inkomen of vermogen hebben geprofiteerd en nog profiteren van het systeem, dat lijkt die beleidsvoerders te ontgaan.
We roepen de sociaal voelende onderhandelaars dan ook op om niet akkoord te gaan met dit onrechtvaardige en vernederende voorstel. Armoede moet bestreden worden, niet de mensen in situaties van armoede en sociale uitsluiting. Daar kiezen onze organisaties en onze duizenden solidaire vrijwilligers voor.
0 reacties